Eindelijk internet gevonden in een cybercafe in Kaolack. Vreemd toetsenbord want alle knoppen staan ergens anders.

Zondag aangekomen in Dakar, het was hier al donker. We werden in de luchthaven opgewacht door Masse, onze contactpersoon. Er waren veel mensen die ons wilden helpen met het dragen van onze bagage, het was moeilijk om hen te negeren. Zeker wanneer ook enkele kinderen kwamen bedelen... Een eerste kennismaking met l'afrique. Met z'n 14 kropen we in het bouworde busje (14 want er zijn ook 5 mensen die een technisch kamp doen). Op het dak van ons busje 23 valiezen, het was me wat. De eerste nacht verbleven we in een sjiek hotel, zonder muskietennetten. Dus zochten we een manier om ons muskietennet op te hangen, niet eenvoudig. Het werd wel een heerlijke nacht want moe waren we wel.

Maandag bezochten we met Masse zijn projecten. Geweldig wat hij allemaal doet. We gingen ook meteen een kijkje nemen in het dorp waar we zullen verblijven: Sowane. Alle kindjes vlogen ons meteen in de armen 'toubab toubab' werd van alle kanten geroepen. Na deze drukke kennismaking gingen we naar Kaolack om enkele andere projecten te bezoeken. We kregen er frietjes met kip te eten, jiehaaaa, leve afrikaaaa. We zetten de technische ploeg af in N'Diebel waar zij mee zullen helpen bouwen en reden door naar ons dorpje.

Dinsdag gingen we meteen aan de slag. Zweten dat we deden, ookal was het werk niet echt zwaar. We keken naar de reeds aangelegde tuinen en gingen onkruid wieden in de school. In de namiddag gingen we aan de slag met de kinderen, heel veel drukte. Het was ook zielig om te zien dat enkele kinderen buiten de school werden gezet omdat ze niet mee mochten doen. Soms echt hard om te zien.

De rest van de week werkten we verder in de tuinen en speelden met de kinderen. We werkten een toneeltje uit waarrond we steeds enkele activiteiten doen. We kunnen in ons dorp ook helpen met de bouw van een ziekenhuis. Het is heel fijn om af en toe eens iets anders te doen dan tuinieren. Alles gaat op het gemak, Afrikaanse mentaliteit.

Iedere avond krijgen we bezoek van de jongeren uit het dorp. Heel tof om ervaringen uit te wisselen met elkaar. Ik slaap ook enorm goed hier, tegen alle verwachtingen in. Ik raak al wat gewoon aan de hitte en de vochtigheid. Regelmatig hebben we geen elektriciteit of stromend water, maar dan halen we water uit de put. De kinderen uit het dorp kennen ondertussen ook al mijn naam ;).

Dit weekend zijn we naar Gambia geweest, maar we hebben er niet zoveel gezien aangezien alls dicht was. Het was grote opruimactie tegen malaria. Zaterdagavond zijn we gaan varen in mangroves, echt sjiek. Ik kijk er toch al terug naar uit om terug te gaan naar het dorpje. Het is daar zo rustig. Momenteel ben ik nog niet ziek, velen hebben wel al diarree en overgeefneigingen. Maar bij mij zit alles nog oke.

Ik heb nog zoveel te vertellen. Volgende week probeer ik opnieuw op internet te raken.

Bye bye toubabs(nopnalah)