Week 3 en 4, Waka Waka we love Africaaa!

Ondertussen ben ik al even terug in België en begin ik te wennen aan het koude klimaat van ons landje. Met veel spijt in het hart nam ik afscheid van Sowane. Ik had het niet erg gevonden om nog enkele weekjes langer te blijven! De laatste weken waren dan ook nog echt geweldig!

Tijdens de derde week werkten we verder aan onze tuinen. We konden deze helemaal afmaken en courgetten en komkommers planten. Het was wel wat jammer dat dit al moest gebeuren zonder dat er omheining om onze tuinen stond. De verantwoordelijke is al de afmetingen komen nemen, maar het zal toch nog even duren vooraleer de omheining er ook echt staat. Ondertussen is er steeds kans dat er dieren onze plantjes zullen opeten als deze uitkomen. Hopelijk zal dit niet gebeuren! We gingen ook naar het dorp Ndiebel waar een technische ploeg van Bouworde bezig is met de bouw van een keuken voor een school. Ook daar hebben we 4 tuinen kunnen aanleggen zodat deze school gezonder eten kan aanbieden aan haar leerlingen die hier soms wel het hele jaar door zitten! We hadden veel bekijks van de bevolking: zoveel toubabs die hier hard staan te werken in de volle zon!

Tijdens het weekend waren het dorpsfeesten. Zaterdag waren het sportwedstrijden. Er waren loopwedstrijden voor de kinderen en de volwassenen. Ze moesten zo snel mogelijk een aantal toeren rond het dorp lopen. Daarna waren het ook nog wedstrijden van hoogspringen, verspringen en zakspringen. Leuk om te zien dat bij zo'n evenementen het hele dorp samen komt op het dorpsplein. De sfeer is echt top!
In het schoollokaal vinden er ook enkele aidstesten plaats. Het was wel vreemd dat ze de uitslag van deze testen al bijna meteen wisten. Gelukkig had niemand van de testpersonen aids. 's Avonds was het nog een bbq met schaap en kip.
Op zondag vond er een conferentie over aids en onderwijs plaats. Voor ons was dit nogal saai omdat alles in het Wolof of Serer verteld werd. Masse probeerde af en toe wel eens iets te vertalen. Plots werd de conferentie onderbroken door een geroep dat uit een van de huizen kwam. Iedereen sprong recht en liep naar het lawaai. We dachten allemaal dat er iets ergs gebeurd was, iemand gestorven of een brand ofzo. Blijkbaar ging het om twee mannen die aan het vechten waren. De ene had een geit gestolen van de andere en hier hadden ze ruzie om gekregen. De ruzie verplaatste zich naar het dorpsplein en ook de vrouwen begonnen zich te mengen. Wat een drukte! Daarna ging de conferentie weer gewoon door alsof er niets gebeurd was.
Ik deed ook mee aan de dorpsquiz waar ik niet zoveel kon antwoorden aangezien er veel vragen over de Senegalese politiek gingen en alles in een onverstaanbaar Frans door de micro werd gefluisterd. Ver raakten we dan ook niet ;)!
Er was een danswedstrijd voor de kinderen. Het was opvallend dat de jongens veel beter dansten dan de meisjes. Zij gingen er volledig voor terwijl de meisjes veel verlegener waren. Het was echt leuk om te zien hoe goed deze kinderen het ritme van de muziek aanvoelen en zich volledig kunnen laten gaan!

Ondertussen begint het besef te komen dat we echt enorme gelukzakken zijn. We zitten gewoon in een dorpje te midden van de brousse en worden opgenomen in de gemeenschap alsof we hier al ons hele leven wonen. En na een maand kunnen we terug keren naar ons luxe leventje in België terwijl deze mensen hier hun hele leven moeten vechten om hun kinderen naar school te sturen en te kunnen eten!

De laatste week in Sowane ging super snel voorbij! Zondagnacht werden er 3 babytjes geboren in het ziekenhuis! Een tweeling, twee meisjes, en een jongetje. We legden nieuwe tuinen aan in de tuin van de kerk. Masse is christelijk en dat is duidelijk te merken. Hoewel er in het hele dorp nog veel goede plaatsen zijn om tuinen aan te leggen, kiest Masse voor de kerk. De opbrengsten van de groenten die het tuintje zal geven, zullen gaan naar de aankoop van nieuwe ramen voor de kerk. Dit is wel een beetje luxe want in het dorp zijn er mensen die deze groenten veel beter zelf zouden kunnen gebruiken! Maar spijtig genoeg kunnen wij hier niets aan veranderen. We bereidden samen met de kinderen een show voor om onze maand op een fijne manier af te sluiten. We deelden de kinderen op in verschillende groepen en iedere groep deed een andere activiteit: toneel, muziek, dans, turnen, verdediging,... Het was een beetje chaos, maar al bij al slaagden we er in om een mooie show in elkaar te steken.

Woensdag was het dan onze laatste dag in Sowane! We maakten er dan ook een dag van om nooit te vergeten. In de namiddag deden we onze show met de kinderen op het dorpsplein. Er was toch heel wat volk dat was komen kijken. De kinderen vonden het fijn om eens in het midden van de belangstelling te staan. We mochten dan ook echt fier zijn op hun prestaties! Na de show was het tijd om afscheid te nemen van de kinderen. Helemaal niet fijn en vele kinderen moesten dan ook getroost worden. Volgens enkele dorpelingen was het de eerste keer dat er zoveel kinderen hadden moeten wenen.
Veel tijd om te treuren hadden we niet want we werden ook nog verwacht op een voetbalwedstrijd: Belgique - Sowane. Met behulp van François wonnen we deze wedstrijd met 2-1! Leve de toubabs ;)!
's Avonds organiseerden we nog een groot afscheidsfeest met muziek. Het was echt enorm fijn want zowat het hele dorp was aanwezig. Klein en groot, iedereen danste mee. Er waren zelfs vrouwen met een baby op hun rug die zich volledig lieten gaan op de muziek! Een belevenis die ik nooit zal vergeten!

Donderdagochtend namen we in de gietende regen afscheid van iedereen. Daar kwamen dan ook de nodige tranen bij te pas. We zullen deze tijd in Sowane nooit vergeten!
We reden richting St. Louis, een heel mooi stadje. We waanden ons als snel echte touristen want we maakten een rondrit met paard en kar. Het contrast kon niet groter...!
Zaterdag reden we naar Lac Rose. Jammer genoeg was dit meer niet roze aangezien het regenseizoen is en te bewolkt was.
Zondag was onze allerlaaste dag op Senegalese bodem. We reden naar Dakar en bezochten Ile de Gorée, het slaveneiland. Vanaf dit eiland werden de slaven vroeger naar Amerika overgebracht. Het eiland was prachtig, maar staat in schril contrast met de drama's die er vroeger plaats vonden!
We stapten nog wat rond in Dakar, maar moesten ons beginnen klaar te maken om naar de luchthaven te vertrekken. Afscheid nemen van Masse gebeurde met tranen in de ogen. Nu was het definitief achter de rug!

De aankomst op Zaventem was super fijn! Mama, papa, Marie, Gert-Jan, Hans, Vincent en Hanne stonden me met spandoek op te wachten! Een betere ontvangst kon ik me niet voorstellen! Toch verlang ik wel terug naar de warmte en de vriendelijkheid van ons Sowane. Het was een onvergetelijke reis met een geweldige groep.

Ik wil ook nog graag alle sponsors bedanken! Het geld dat ingezameld werd, is heel goed besteed geweest aan plastic en zaadjes voor onze tuinen, de verzekering en koekjes van de kinderen en de aankoop van bomen. Nog eens heel hard bedankt allemaal!

De tweede week, baden in luxe!

Wat gaat de tijd snel! De tweede week zit er al bijna op. Het is verbazend dat alles zo snel went! De hutjes langs de weg, dieren die los lopen, de putten in de wegen, het uitvallen van de stroom, al die lieve kids die met je komen praten... Het is allemaal al heel gewoon en toch nog zo speciaal!

Deze week is de ramadam begonnen. Dat is echt duidelijk te merken in ons dorp. De moslims wisten niet precies wanneer de ramadam begon aangezien dit afhankelijk is van de stand van de maan. Maar... bij ons in het dorp zie je slechts zelden de maan! Uiteindelijk begon dan donderdag de ramadam. Wat een verandering van sfeer! Ons dorp is steeds zeer rustig en op een doorsnee weekdag hoor je echt nergens muziek. Maar nu was het wel wat drukker. Overal staat de radio op met gebeden. De moslims lezen gebedsboekjes en bidden regelmatig. Het is voor ons ook niet gemakkelijk om niet te opvallend te eten en te drinken voor hun neus. Ook tijdens de ramadam gaat het voetbaltoernooi van Sowane verder. Alle voetballers die op het veld staan, eten of drinken de hele dag niet, maar staan wel 90 minuten het beste van zichzelf te geven! Ongelooflijk!

Deze week was het echt enorm warm en soms echt zwaar om te werken. Toch slaagden we er in om ons eerste tuintje (bijna) af te werken. We groeven eerst putten in de grond van ongeveer 75cm diep. Daarna hakken we takken van eucalyptusplanten af. Ik heb dit ook mogen doen met een machettemes, niet simpel om op dezelfde plaats te blijven hakken! Die takken gebruiken we om de plastiekbache in de gegraven put te leggen. Deze zorgt er voor dat het water niet weg kan lopen. Daarna leggen we droog hout en wat compost in de put en maken deze weer toe. Enkele hadden ook het geluk om geitenkak te mogen halen om ons tuintje te bemesten. We maakten deze week 6 van deze tuintjes op dezelfde plek. 4 zijn al helemaal afgewerkt en de 2 anderen willen we volgende week doen want momenteel is er even geen geld om nieuwe plastiek te kopen. Daarom mochten we vrijdag iets anders doen. We kuisten oude gebouwen uit zodat deze opnieuw in gebruik konden genomen worden. Masse wilt hier graag een zeepfabriekje bouwen in de toekomst. Het is eigenlijk erg om te zien hoe hard deze gebouwen verwaarloosd waren. Ze waren nog maar 14 jaar oud en toch vol vuil! Niet te begrijpen!

Het spelen met de kids was deze week heel vermoeiend omdat het zo warm was. De kinderen zijn moe en er is bijna geen schaduw op de plaats waar wij spelen. Dat is echt super vermoeiend! Ik was wel super blij want woensdag heb ik mijn eerste lesje gegeven ;). Ik leerde hen enkele dierennamen in het Frans aan. Super leuk want de kids waren kei gemotiveerd en aandachtig. Zij gaan precies echt graag naar school :)... Tijdens het supporteren bij de voetbal leerde ik ook een meisje van 12, Celestine,kennen die vroeg of ze mijn vriendin mocht zijn. Ze gaf me een haarspledje cadeau. Ik ga haar binnenkort ook een armbandje terug geven. Iedereen is echt zo vriendelijk en, ookal hebben ze weinig, vrijgevig. Echt een leuke mentaliteit!

's Avonds wordt het steeds drukker en drukker bij ons op het koereke. Aangezien de elektriciteit regelmatig uitvalt, kunnen we niet goed zien wie er allemaal bij ons komt zitten. Zwarte gezichten zijn nogal moeilijk herkenbaar in het donker ;). Toch is het elke avond wel heel fijn om kennis te maken met nieuwe mensen. Het is opvallend dat heel wat jongens geinteresseerd zijn in de vrouwelijke toubabs :). De laatste dagen zijn we ook enkele keren naar het voetbalveld gegaan in de nacht omdat er dan super veel sterren zichtbaar zijn. Niet te vergelijken met belgie, zo mooi! We vierden ook feest voor Deguene, onze kokin, haar verjaardag. Ze had lekkere hapjes gemaakt en wij zorgden voor de muziek. Er ontstond spontaan een gezellig feestje. De sfeer is dus echt top en in de groep zijn er ook totaal geen spanningen. We amuseren ons rot!

Momenteel zit ik Mbour aan de zee. We zitten in een mooi hotel met zwembad, het contrast met ons verblijf tijdens de weekdagen is wel heel groot waardoor ik me soms wel wat schuldig voel. Vandaag zijn we nog eens naar een marktje geweest waar de Senegalezen je echt meetrekken naar hun winkeltjes. We zijn ook likeur gaan proeven bij een Belg die hier zijn bedrijfje heeft. Iedereen is welkom om deze op 30 augustus eens te komen proeven! Deze avond gaan we eens naar een plaatselijke discotheek gaan. Hopelijk is er muziek want als de elektriciteit uitvalt, zal het gene vette zijn ;).

Volgend weekend zal ik niets van me kunnen laten weten want dan blijven we in Sowane. Het is dan dorpsfeest. Op vrijdag gaan we mee helpen het dorp op te ruimen. Zaterdag zullen er aidstesten plaats vinden, op onze koer dan nog wel :p. En daarna zijn er allerlei spelen zoals zaklopen en loopwedstrijden. Op zondag is er een uitreiking voor de beste leerlingen, benieuwd wat dat zal worden!

Morgen gaan we ook nog een feestje bouwen want onze allerliefste Francois, de tuinman, is dan jarig. Het is dan ook een feestdag voor de christenen dus het zal weer geweldig worden! We gaan voor Francois een liedje maken op: j'ai des petites problemes dans ma plantation. Dat gaat hij echt super vinden. Hij krijgt ook een nieuwe meter van ons want die van hem is al enkele dagen kapot waardoor hij zijn tuintjes niet zo symmetrisch kan maken.

Het is hier allemaal dus toppie in orde, al mis ik soms de eenvoudige dingen van thuis wel. Een toilet doorspoelen door aan de sjas te trekken is gewoon zalig! En ja, ik ben ook nog steeds niet ziek geweest. Alles is nog dik in orde met the body!

Volgend weekend zal ik dus niets van mij kunnen laten weten, maar daarna misschien weer wel. Ik vond het in ieder geval al super plezant om jullie reacties te kunnen lezen! En stiekem kijk ik er toch ook wel wat naar uit om jullie terug te zien in belgie en op de luchthaven. Maar voorlopig gaat het Afrikaanse leventje hier nog zijn gang en dat vind ik helemaal niet erg!

Dikke kussen!!

De eerste week

Eindelijk internet gevonden in een cybercafe in Kaolack. Vreemd toetsenbord want alle knoppen staan ergens anders.

Zondag aangekomen in Dakar, het was hier al donker. We werden in de luchthaven opgewacht door Masse, onze contactpersoon. Er waren veel mensen die ons wilden helpen met het dragen van onze bagage, het was moeilijk om hen te negeren. Zeker wanneer ook enkele kinderen kwamen bedelen... Een eerste kennismaking met l'afrique. Met z'n 14 kropen we in het bouworde busje (14 want er zijn ook 5 mensen die een technisch kamp doen). Op het dak van ons busje 23 valiezen, het was me wat. De eerste nacht verbleven we in een sjiek hotel, zonder muskietennetten. Dus zochten we een manier om ons muskietennet op te hangen, niet eenvoudig. Het werd wel een heerlijke nacht want moe waren we wel.

Maandag bezochten we met Masse zijn projecten. Geweldig wat hij allemaal doet. We gingen ook meteen een kijkje nemen in het dorp waar we zullen verblijven: Sowane. Alle kindjes vlogen ons meteen in de armen 'toubab toubab' werd van alle kanten geroepen. Na deze drukke kennismaking gingen we naar Kaolack om enkele andere projecten te bezoeken. We kregen er frietjes met kip te eten, jiehaaaa, leve afrikaaaa. We zetten de technische ploeg af in N'Diebel waar zij mee zullen helpen bouwen en reden door naar ons dorpje.

Dinsdag gingen we meteen aan de slag. Zweten dat we deden, ookal was het werk niet echt zwaar. We keken naar de reeds aangelegde tuinen en gingen onkruid wieden in de school. In de namiddag gingen we aan de slag met de kinderen, heel veel drukte. Het was ook zielig om te zien dat enkele kinderen buiten de school werden gezet omdat ze niet mee mochten doen. Soms echt hard om te zien.

De rest van de week werkten we verder in de tuinen en speelden met de kinderen. We werkten een toneeltje uit waarrond we steeds enkele activiteiten doen. We kunnen in ons dorp ook helpen met de bouw van een ziekenhuis. Het is heel fijn om af en toe eens iets anders te doen dan tuinieren. Alles gaat op het gemak, Afrikaanse mentaliteit.

Iedere avond krijgen we bezoek van de jongeren uit het dorp. Heel tof om ervaringen uit te wisselen met elkaar. Ik slaap ook enorm goed hier, tegen alle verwachtingen in. Ik raak al wat gewoon aan de hitte en de vochtigheid. Regelmatig hebben we geen elektriciteit of stromend water, maar dan halen we water uit de put. De kinderen uit het dorp kennen ondertussen ook al mijn naam ;).

Dit weekend zijn we naar Gambia geweest, maar we hebben er niet zoveel gezien aangezien alls dicht was. Het was grote opruimactie tegen malaria. Zaterdagavond zijn we gaan varen in mangroves, echt sjiek. Ik kijk er toch al terug naar uit om terug te gaan naar het dorpje. Het is daar zo rustig. Momenteel ben ik nog niet ziek, velen hebben wel al diarree en overgeefneigingen. Maar bij mij zit alles nog oke.

Ik heb nog zoveel te vertellen. Volgende week probeer ik opnieuw op internet te raken. Mijn Senegalees nummer is: +221774698343 Daarop ben ik nu bereikbaar, af en toe ook op Belgisch nummer.

Bye bye toubabs(nopnalah)

De eerste week

Eindelijk internet gevonden in een cybercafe in Kaolack. Vreemd toetsenbord want alle knoppen staan ergens anders.

Zondag aangekomen in Dakar, het was hier al donker. We werden in de luchthaven opgewacht door Masse, onze contactpersoon. Er waren veel mensen die ons wilden helpen met het dragen van onze bagage, het was moeilijk om hen te negeren. Zeker wanneer ook enkele kinderen kwamen bedelen... Een eerste kennismaking met l'afrique. Met z'n 14 kropen we in het bouworde busje (14 want er zijn ook 5 mensen die een technisch kamp doen). Op het dak van ons busje 23 valiezen, het was me wat. De eerste nacht verbleven we in een sjiek hotel, zonder muskietennetten. Dus zochten we een manier om ons muskietennet op te hangen, niet eenvoudig. Het werd wel een heerlijke nacht want moe waren we wel.

Maandag bezochten we met Masse zijn projecten. Geweldig wat hij allemaal doet. We gingen ook meteen een kijkje nemen in het dorp waar we zullen verblijven: Sowane. Alle kindjes vlogen ons meteen in de armen 'toubab toubab' werd van alle kanten geroepen. Na deze drukke kennismaking gingen we naar Kaolack om enkele andere projecten te bezoeken. We kregen er frietjes met kip te eten, jiehaaaa, leve afrikaaaa. We zetten de technische ploeg af in N'Diebel waar zij mee zullen helpen bouwen en reden door naar ons dorpje.

Dinsdag gingen we meteen aan de slag. Zweten dat we deden, ookal was het werk niet echt zwaar. We keken naar de reeds aangelegde tuinen en gingen onkruid wieden in de school. In de namiddag gingen we aan de slag met de kinderen, heel veel drukte. Het was ook zielig om te zien dat enkele kinderen buiten de school werden gezet omdat ze niet mee mochten doen. Soms echt hard om te zien.

De rest van de week werkten we verder in de tuinen en speelden met de kinderen. We werkten een toneeltje uit waarrond we steeds enkele activiteiten doen. We kunnen in ons dorp ook helpen met de bouw van een ziekenhuis. Het is heel fijn om af en toe eens iets anders te doen dan tuinieren. Alles gaat op het gemak, Afrikaanse mentaliteit.

Iedere avond krijgen we bezoek van de jongeren uit het dorp. Heel tof om ervaringen uit te wisselen met elkaar. Ik slaap ook enorm goed hier, tegen alle verwachtingen in. Ik raak al wat gewoon aan de hitte en de vochtigheid. Regelmatig hebben we geen elektriciteit of stromend water, maar dan halen we water uit de put. De kinderen uit het dorp kennen ondertussen ook al mijn naam ;).

Dit weekend zijn we naar Gambia geweest, maar we hebben er niet zoveel gezien aangezien alls dicht was. Het was grote opruimactie tegen malaria. Zaterdagavond zijn we gaan varen in mangroves, echt sjiek. Ik kijk er toch al terug naar uit om terug te gaan naar het dorpje. Het is daar zo rustig. Momenteel ben ik nog niet ziek, velen hebben wel al diarree en overgeefneigingen. Maar bij mij zit alles nog oke.

Ik heb nog zoveel te vertellen. Volgende week probeer ik opnieuw op internet te raken.

Bye bye toubabs(nopnalah)

Nog enkele uren...

Morgen is het de grote dag!

Om 9u heb ik afgesproken met mijn mede-reizigers in Zaventem. Aangezien we vrij veel materiaal ingezameld hebben, moeten we zorgen dat dit allemaal in onze rugzakken past. Dat wordt dus nog even puzzelen. Om 12u is het dan zover en zullen we voor een maandje de Belgische bodem niet meer onder onze voeten voelen. Vanaf dan wordt het zand, zon en baobabs!

Momenteel ben ik nog druk bezig met het pakken van mijn koffers. De hele tafel ligt vol met kleren, schoenen, knutselmateriaal... Ik kan echt niet beslissen wat ik allemaal mee wil en kan nemen! Ik mag in totaal 46kg meenemen, verspreid over 2 koffers. Dat wordt 1 koffer met persoonlijke spullen en 1 koffer met materiaal voor ginder. Handig want als ik terugkom heb ik ook 1 vrije koffer om veeeeel souvenirs mee te nemen ;)!

Morgen om 22.30u Belgische tijd, of 20.30u Senegalese tijd, kom ik aan! We zullen in Mbour overnachten, een stad die ongeveer 10km van de luchthaven ligt. Het is immers te gevaarlijk om 's nachts de lange weg naar Kaolack af te leggen. Onze bagage blijft op het busje liggen en er zullen enkele bewakers alles bewaken wanneer wij slapen. Hoewel ik me afvraag of ik wel veel zal slapen... Op maandag zullen we dan doorrijden naar Kaolack of het dorpje Sowane. Ik weet nog steeds niet waar we precies zullen verblijven. Och ja, c'est l'Afrique he :)!

Vanavond neem ik mijn eerste malariapil en kan het avontuur wat mij betreft echt beginnen!

Hopelijk zal ik snel iets op mijn blog kunnen posten!

A bientôt!

De eerste voorbereidingen

Vrijdag zakte ik af naar Gasthuisberg voor een leuke serie inentingen. Na een gesprek met de dokter kwam ik te weten dat ik welgeteld 4 (!!!) spuiten moest krijgen: polio, buikthypus, gele koorts en hepatitis A. Tijdens de eerste twee spuiten kon ik mezelf nog recht houden, maar tijdens de derde spuit begon alles weer te draaien en moest ik gaan liggen. Typisch iets voor mij natuurlijk... De vierde spuit kreeg ik dan al liggend. Maar goed, ik ben er nu toch gelukkig van af! Enkele dagen stijve armen gehad, maar gelukkig ben ik er niet echt ziek van geweest.

Vandaag ging ik al enkele spulletjes kopen zoals Deet. Binnenkort moet ik ookmijn malariapillenen antibiotica gaan kopen en mijn internationaal paspoort aanvragen. Er komt tochheel wat bij kijken!Binnen33 dagenis het zover en ik kijk er echt enorm hard naar uit!